رویای ناتمام

ما تبدیل به آدم‌هایی سیستم‌پذیر شده‌ایم، برخلاف مدل انتخابات در ایران که سیستم ندارد. ما می‌دانیم دانای کل وجود ندارد، می‌دانیم بدون اجماع بر روی یک گزینه به هیچ کجا نمی‌رسیم. قدم‌های ابتدایی تمرین دموکراسی را برمی‌داریم و مثل بچه‌هایی که برای برداشتن اولین قدم‌ها نیاز به کمک دارند، دنبال کورسوی امید می‌گردیم از طرف سیاستمداران و سیاست‌ورزان آشنای اصلاحات. اما انگار به همان اندازه که ما، قشر متوسط اهل فرهنگ، به سیستم ایمان پیدا کرده‌ایم، سیاستمدارانمان امیدوار نیستند. نه جمله‌ای درباره مشاوران و معاونانشان به زبان می‌آورند و نه برای انتخاب یک گزینه به اجماع می‌رسند.