رویای ناتمام

جشنواره فیلم سی و پنجم هم رو به اتمام است، مثل جشنواره‌های دیگر. با این تفاوت که این‌بار اعتراض‌ها از شکل همیشگی و نق‌زدن‌های معمول خارج شده. این‌طور نیست که به اسامی داورها و اسامی نامزدهای سیمرغ نگاه کنند و با غرغر از کنارش بگذرند. امسال آدم‌ها جرئت پیدا کرده‌اند و عنوان نامزدی را پس می‌دهند. مثل جرئت و جسارت پس دادن حلقه نامزدی است به آدمی که درست رفتار نمی‌کند. اما چرا جا می‌خورم؟ چرا لبخند می‌زنم؟ اصولا اهالی سینما ثابت کرده‌اند که بیشتر از قشرهای دیگر پشت هم می‌ایستند. ثابت کرده‌اند که عضویت در خانه سینما برایشان مثل یک اردوگاه کار اجباری نیست، برایشان مهم است. لبخند از آن جهت است که یک روز، یک وقت و یک جا یاد این جشنواره 35 می‌افتیم و از کنار فیلم‌های بد و خوب و به‌هم‌ریختگی‌های جشنواره‌ای می‌گذریم و می‌گوییم:« عجب جشنواره‌ای بود.»